เรื่องย่อ หนุ่มออฟฟิศพิชิตฝัน (Misaeng) ตอนที่ 13

เมื่อเปิดตู้แช่กลิ่นอันร้ายแรงของปลาหมึกดองก็โชยออกมา ภายในตู้มีถังปลาหมึกดองขนาดใหญ่ราวสามสิบถัง แม้จะเป็นงานที่หนักหนา หนาวเย็น เหม็น และสกปรก แถมยังต้องทำงานคนเดียว แต่คือแรก็ไม่ปริปากบ่นและลุยงานสุดกำลัง ตอนแรกเขาถอดสูทออกแต่สุดท้ายก็ทนหนาวไม่ไหวเลยต้องใส่กลับคืน หลังทำงานได้สักพักพนักงานฝึกหัดคนอื่นๆ ก็เริ่มทนไม่ไหวจึงพากันออกมาพัก มีเพียงคือแรที่ยังคงยืนหยัดทำงานต่อไป ในที่สุดคือแรก็พบลูกปลาหมึกยักษ์ปนอยู่กับปลาหมึกกล้วยในถังดองจริงๆ ทันใดนั้นมือถือของเขาก็ดังขึ้น คือแร (ซึ่งมือข้างหนึ่งถือลูกปลาหมึก) พยายามล้วงมือถือออกจากกระเป๋า แต่เพราะถุงมือลื่นเขาเลยทำมือถือตกลงไปในถังปลาหมึก ทำให้ต้องงมหาเป็นการใหญ่ กว่าจะหาเจอสูทของเขาก็เลอะเทอะและเปียกไปทั้งแขน

หัวหน้าโอพยายามติดต่อคือแรแต่ติดต่อไม่ได้ จึงโทรฯ หาเพ็คกีแทน เมื่อรู้ว่าซัพพลายเออร์ในจีนยอมรับว่ามีลูกปลาหมึกยักษ์ปะปนมาจริงๆ เพ็คกีก็บอกให้ทุกคนหยุดค้นหาและแจ้งว่าหัวหน้าโอจะเลี้ยงขอบคุณ เหล่าพนักงานฝึกหัดตกลงกันว่าจะไปล้างตัวที่โรงอาบน้ำก่อนไปทานข้าวกับหัวหน้าโอ พนักงานฝึกหัดที่จับคู่หาปลาหมึกกับเพ็คกีจะเดินไปบอกคือแร แต่เพ็คกีกลับวานซังฮยอนให้ไปบอกคือแรแทน และให้ซังฮยอนกับคือแรกลับรถคันเดียวกัน ส่วนตนจะพาคนอื่นๆ ล่วงหน้าไปก่อน ซังฮยอนไปแอบดูคือแรทำงานแต่ไม่ยอมบอกและทิ้งคือแรไว้ที่โรงงานตามลำพัง เมื่อพนักงานฝึกหัดคนอื่นๆ ยกเว้นคือแรมาถึงลานจอดรถที่บริษัท เพ็คกีก็ต่อว่าซังฮยอนและรีบโทรฯ ไปหาผู้จัดการโรงงาน (ซังฮยอนรู้ว่าเพ็คกีรู้แต่แรก แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าตนทิ้งคือแรไว้ที่โรงงาน) 

ผู้จัดการโรงงานเห็นคือแรยังคงควานหาปลาหมึกในถังอย่างขมักเขม้นจึงรู้สึกตระหนกตกใจ เขาถามคือแรว่าไม่มีใครแจ้งข่าวเลยหรือ และบอกว่าคนอื่นๆ กลับไปนานแล้วและไม่ทิ้งรถไว้ให้เขาด้วย จากนั้นก็บ่นด้วยความเห็นอกเห็นใจว่าคือแรถูกทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวได้ยังไง คือแรถึงกับหน้าถอดสีเมื่อรู้ว่าตนเองถูกเพื่อให้นร่วมงานทิ้ง เขาออกมารอรถเมล์และรถแท็กซี่ในตอนค่ำแต่ก็ไม่มีรถผ่านมาสักคัน แถมที่โรงงานยังไม่มีรับ-ส่งด้วย ในตอนนั้นเสียงของผู้จัดการโรงงานยังคงดังก้องอยู่ในหู "คุณถูกทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวได้ยังไงกัน" คือแรรู้สึกน้อยใจในโชคชะตา เขานั่งคอตกอยู่ที่ป้ายรถเมล์ตามลำพังในสภาพอ่อนล้าทั้งกายใจ เนื้อตัวมอมแมมและเหม็นคลุ้ง สองมือแช่น้ำเย็นจัดจนซีดชา มือถือก็เปียกน้ำจนพัง  มิหนำซ้ำสูทราคาสูงที่แม่พึ่งซื้อมาให้ยังเปียกปอนและเต็มไปด้วยคราบเปื้อน

ในที่สุด คือแรก็หาทางกลับออฟฟิศจนได้ เขาเดินกลับมาที่แผนกกลางดึกและพบกับยองอีซึ่งกำลังจะออกจากออฟฟิศ ยองอีเห็นสภาพของคือแรแล้วถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เพ็คกีโทรฯ เผ่านือถือของยองอีและถามหาคือแร เขาขอโทษคือแรแทนเพื่อให้นร่วมงานคนอื่นๆ แต่คือแรได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเพื่อให้นๆ ดังแทรกออกมา  คือแรส่งโทรศัพท์คืนให้ยองอีแต่เสียงหัวเราะเยาะของเพื่อให้นๆ ยังคงดังลั่น หนึ่งในนั้นเรียกคือแรว่าไอ้โง่ ยองอีได้ยินแล้วเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น คุณบอกคือแรว่าเพ็คกีบอกให้เขาไปกับคุณ  และถามคือแรว่าอยากไปไหม แม้จะถูกกลั่นแกล้งอย่างร้ายแรงแต่คือแรกลับตัดสินใจที่จะไปกับยองอี